21 april 2024

Met het thema ‘Thuis’ kon je echt alle kanten op, het was een dankbaar thema om iets rond te organiseren. Dat hoorden we op de laatste vergadering hierover bij de andere heemkringen: het ging echt alle kanten uit, er was zelf een groep die een bezoek aan een kerkhof orga­niseerde, omdat dat ons laatste ‘thuis’ is.

Tijdens de Sint-Antoniusviering in Leerbeek had “iemand” geproefd van “oren en poten”, had daar later “de mond van vol” en stond daarmee zonder het meteen te beseffen aan de wieg van het project. Kunnen we niks doen rond bijna vergeten eten dat sommigen nog thuis hebben mogen, soms wel moesten eten? Het rondetafelgesprek dat volgde op het klaarmaken van editie 143 van ons tijdschrift, puilde uit van de voorstellen. In een volgende vergadering werd aan een paar kaukèssen met kennis van zaken, advies en hulp gevraagd.

Eén en ander had tot gevolg dat de medewerkers zelf niet konden gaan eten zoals dat gepland was en dat er toevlucht moest worden gezocht in het laten aanbrengen van brood en beleg om de crew in leven te houden. Er moet niet getwijfeld worden aan het feit dat er belangstelling was voor ons project. Zo kregen Deborah en Steven die schepkazen, in de aanbieding hadden, het bezoek van een echte kaasmeester. De jonge man wou persé de herkomst van de (stink)kaas weten nadat hij er met zijn neus een tijdje had over gehangen. Steven heeft de man op weg geholpen, met de neusgaten wijd open, in de juiste richting. Intussen waren de meeste medewerkers druk in de weer om de aangespoelde menigte te voorzien van proevertjes. Josée, Linda en Paul, het paptrio, hadden het op dat moment nog niet druk.

Paul bekloeg er zich zelf over dat zèènen artikel niet te veel, om niet te zeggen gienen trek aa. Amper één uur later liep hij triomfantelijk met de paplepel te zwaaien en te zeggen dat hij alles kwijt was. In iene kieë alles eutverkogt. En zo verging het de meesten. Veel te vroeg uitverkocht zodat de laatkomers met lege standjes werden geconfronteerd. Wij hadden vooraf gezegd: op is op en indien alles was verlopen zoals dat was gepland dan hadden de laatkomers van toen zeker nog van meer kunnen proeven. Bij dergelijk éénmalig en uniek evenement is het bovendien onmogelijk om de belangstelling in te schatten. Bij Johnny met zijn ter plekke gebakken wafels en zijn zwarte king-size bloed­pensschijfjes met appelspijs, bij Josée met haar even­eens zelfgemaakte eiervla, bij Linda met botermelkpap met beschuit, bij Paul met de zelfgemaakte rijstpap en chocoladepudding, bij Deborah en Steven met de kazen, de kramiek en veel boerenbrood, bij André de boestring en de pellepatatten en bij Denise waar warme ballekes met kriekskes te proeven waren, was alles voortijdig gesmikkeld en op. En zoals ons ma altijd zei: “as ’t op ès, ést kauken gedoën”.

Echter bij Els en haar zelf gemaakte tomatensoep met ballekes en bij Jean-Paul de door de Leerbeekse Johnny Struelens gemaakte “uëren en puëten” en de door het team van De Cam gemaakte “plat special” bleef er een tijd daarna nog het één en het ander te proeven. Mede door het feit dat De Cam laat nog plat special en bal­lekes met kriekskes uit hun ketels toverden, wisten Els en Jean-Paul nog wat laat­komers te troosten. Een ver­kiezingsstunt is het alles­zins niet geweest, want hun plek binnen het bestuur van de kring ligt al lang en voor nog heel lang geklonken vast. Wie het echter nog langer heeft uitgezongen zijn de mensen achter de toog: Sam en Serge, bijwijlen bijgestaan door Deborah die de kaas­geur af en toe moest ontlopen. Ze hebben na de officiële sluitingstijd nog de eeuwige slampampers, misschien teleurgestelden, van drank voorzien. Geuze en Lambiek en Faro hebben rijkelijk gevloeid en veel dorstigen gelaafd. Dat hoort bij de Werken van Barmhartigheid en dat is op zich ook erfgoed.

Meike en Peike hebben ’s anderendaags hun huisraad weer veilig laten opbergen in de ter beschikking gestel­de ruimte in Kester. Ze hopen er in de nabije toekomst mensen, vooral kinderen te mogen ontvangen om hen uit te leggen waarvoor al die oude dingen en dat oud alaam werden gebruikt. Ze zouden hen dan ook kunnen vertellen dat er toen geen inductiekookplaten, geen bain-marie en ook geen “mikroweif” ter beschikking waren zoals die er op de Erfgoeddag wel hebben voor gezorgd dat alles “op temperatuur”, zoals het hoort, te proeven was.

We weten het nu: moest het te herdoen zijn… maar er komt geen andere keer. We zijn trots over de realisatie binnen zo’n beperkt tijdsbestek. We zijn blij met de commentaren achteraf en we voelen ons maar een heel klein beetje schuldig aan het gedeeltelijk mislopen. Maar moest het te herdoen zijn…?